blogtan hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
blogtan hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

12 Mart 2011 Cumartesi

Şimdi Burada Ne Güzel Rango'dan Bahsedecektim

Geçenlerde Rango'ya gittim, filmi beğendim. Blogumda anlatmak için sabırsızlanıyordum. Aklıma geldi blogger/blogspot'un "mahkeme kararıyla" yasaklandığı. Fragman izletmek istesem, Youtube da yasaklı... Dünyada önemli bir noktaya gelen her site Türkiye'de yasaklanma riskiyle karşılaşıyor. Çünkü her isteyen, işine geldiği gibi dava açıp kendi kişisel sebepleriyle bile siteleri kapattırabiliyor: bakınız Richard Dawkins'in sitesi. İnternet ortamından, sitelerin işleyişinden kanımca haberdar olmayan hakimler de mecburen kapatma cezası veriyor. Ayağı kırılan atı öldür misali, kontrol edemediğin içerik yayınlayan her siyeti tamamen yasakla.

Evet, belki ben şu anda blogger'a girebiliyorum. Youtube'a da yıllardır girebiliyoruz. Ama arka sokaklardan, kara borsadan bilet almış gibi, pis işler çevirir gibi proxylerle, DNSlerle. Google olmadan ödev yapamayan nesiller yetiştiriyoruz. Gün içinde yaşadıklarını, tweetlik, blogluk, face'lik olarak ayıranlar var. Artık bu internet merciileri, en iyi haber sitelerinden bile daha ön plana çıkmaya başladı, çünkü bu sayede halk kendi içeriğini oluşturabiliyor. Daha geçenlerde Mısır'daki barışın maddelerinde gördük Facebook'a özgür erişim hakkını. Kaç kişi öldü, bu maddenin de bulunduğu özgürlük maddeleri adına.

Bir Amerikan Rüyası vardır. Çok çalışırsan istediğini olursun gibisinden. Ama insanlar, o rüyaya ulaşmanın sadece çalışmaktan geçmediğini çok sürmeden anlamışlardır. Yakalanmadan hırsız da olsan, dolandırıcı da, pis işler de yapsan sonunda sana vaat edilen hayata ulaşabiliyorsun. İnternet üzerinde veya herhangi bir ticaret ortamında sen, topluma yüksek standartlı hayalleri teşvik eder sonra bunları aylık abonelik ücretiyle satmaya çalışırsan, illa ki buna ulaşamayacak bir kesim olacaktır. Bu kesim de aynı Amerikan Rüyasına ulaşmak için illegal yollara başvuranlar gibi, İnternet mafyalığına, kara borsacılığına, korsanlığına başlayacaktır. Adidas giyemiyorsa Abibas giyecektir. Elma'sı sonradan yapıştırılan mp3 çalar dinleyecektir. Sen o ayakkabıyı ayağına giyen, o mp3 çaları dinleyen her garibanı kodese tıkarsan bu anarşiye davettir.

Malum tv kutusu satıcısı, blogger'ı ve içinde blogspot geçen her blogu kapatarak aynen bunu yapmıştır. Bu yasakların sonu yoktur. Türkiye artık özgür içerikle başa çıkmayı öğrenmelidir. DNSlerle duvarı yıkılmış, denden blog yarı kaçık cezaevinin parmaklıkları ardından, iyi günler.

Rango'yu yazamadım. Ona harcayacağım vakitte bu ateşli, mesajlı vidyoyu yaptım. Müziği olmasa bir boka benzemez, fotolarla, photoshop'la ancak bu kadar oluyor. Hayata Tam Erişim! Buyrun efendim


Bu Hayata Erişim Engellenmiştir nixpadas

24 Şubat 2011 Perşembe

Garip Anlar, Uygunsuz Durumlar


Aynada veya tek başınayken garip hareketler yaparken, dans ederken, şarkı söylerken basılmak.
Tüm bunları yaparken basılınca, sanki az önce saçmalayan sen değilmişsin gibi efendi efendi durursun. Seni basan da bozuntuya vermez ya en sevdiğim kısmı odur.

Bir şeyi kötüledikten sonra karşındakinin aslında o şeyin bir örneği olduğunu anlamak ya da tam tersi.
Geçen gün Milano Moda Haftası'ndan dönüyorum, viaypi först kılas uçaktayım. Yanımdaki Türkle bir sohbete başladık. Konu nereli olduğumuza geldi. Şehirleri söyledik. Hemşehri çıkmadık tabii sonra adam memleketimin mekanlarından bahsetti şöyle güzel, böyle güzel, şuraya gittim, burda akrabalarım var, bir de şu varoşları var oralar da şöyle tü böyle kaka... O muhittekilerden her pislik beklenirmiş gibi. Eh bilmiyor ki ben de o varoşlardanım.

İkinci - üçüncü tekrardan sonra söyleneni hâlâ anlamamış olmak.
En çok başıma gelen şeydir. Bir ay kadar önce bir telefon geldi, bir iş teklifi... kuarçoiordan arıyorum efendim, şöyle bir iş var böyle bir şey olacak, şunu yapacaksınız falan... Aklıma yattı, olabilir dedim, şirketin adını tekrar sordum. Kuarçoiort dedi. Hmm dedim.


Arkadaşının mahrem yerlerine baktığını arkadaşının fark ettiği an.
Ayyy. Lanet. Göz bu dönüyor işte yuvasında, takılıyor işte bazen. Çok büyütmemek lazım. Sonra büyük olunca göze batıyor, gözünü yukarı bir kaldırıyorsun o da sana bakıyor. Lafını da edemezsin. "Pardon ya yanlışlıkla memelerine baktım. Dünya ahret bacımsın." mı diyeceksin? Sen kırmızı kulaklarınla dönersin işine o da çevirir gözünü.

Annenin donunu, kendinin giydiğini gün içerisinde fark etmek.
Komşunun beyaz perdelerinin içerideki popoyu seçmene olanak verecek kadar geçirgen olduğunu öğrendikten sonra, bizim de beyaz olan perdelerimize hiç güvenim kalmadı. Bundan sonra karanlıkta giyinmeye başladım. Annemin de donunu benimkilerle karıştıracağı tutmuş. Ertesi gün okulda donun sürekli iç cephelere çekilme çabasına bir türlü anlam veremeyince durumu elimle hissettiğim küçük çiçek işlemesi açıklığa kavuşturdu. Millet de arkamdan papatya falıyla tanga giyiyor, tanga giymiyor yapmıştır kesin.

Hiç tanımadığın birinin doğum günü kutlamasının orta yerine düşmek.
Askerliğimi tecil için şubeye gitmiştim. Şu evrakı yaz, bunu imzala, şunu şu kişiye götür damga bassın... Aldım evrağımı girdim kapıdan. Masasının arkasında bir adam önündeki kağıtları imzalıyor. Biraz bekle dedi. Köşede dikildim. Kapı çaldı, biri geldi, masadaki adama müsait misiniz diye sordu. Adam kızı içeri davet edince arkasından bir güruh "Mutlu yıllar saanaaa..." diye odaya doluştu. Pastalar, hediyeler... Ben de kendimi gözümde bir şaşkınlık ellerimde tereddütlü bir alkış, yamuk yumuk gülümserken buldum.


Az önce sana bir şey ısmarlayan eski arkadaşının adını unutmak ya da yanlış söylemek.
Ve devam eden cümlelerde aynı yanlışı tekrarladıktan sonra, durumu kendi kendine idrak etmek.

Başkasının evinde girdiğin tuvaletin sifonunun bozuk olması, tuvalet kağıdının bitmesi, tuvaletin tıkanmış olması vb.
Hiç girmiyorum bu konuya.


Konuşurken ağzından kaçan minik tükürük parçasının karşınızdakinin üzerine gelmesini izledikten sonra konuşmaya göz göze devam etmek.
Biliyorsun, az önce adamın yüzüne tükürdün. Adam belli etmiyor ya da gerçekten fark etmedi. Ama sen biliyorsun. Biliyorsun.

Birine tam gülümsediğin veya el salladığın anda sana bakmayı kesmesi veya seni görmemesi/ karşılık vermemesi.
Fazlası tik yapıyor.

Yağmurda sığındığın yerin bir fantezi iç çamaşırı dükkanı önü olması.
Bir arkadaşımla dolaşırken yağmur bastırdı, bulduğumuz ilk korunağın altına sığındık. Arkamızı bir döndük ki, kırmızı, siyah, fantezi donlar. İki erkek, yağmurda bu vitrine bakıyor. Ki inanılmazdır, bu yalnızca bir defa olmadı. Aynı kişiyle. :">

Elin yanmasın diye öylece bıraktığın bardağın narin yerlerine düşmesi.
Şahsen başıma gelmedi, ama başına gelen arkadaşa buradan baş sağlığı diliyorum.


Sokakta birilerinin sizi ünlü birilerine benzetmesi veya sizi işaret etmesi.
Sokakta yürürken karşımda birinin bana baktığını gördüm. Ardından yanındakine bir şey söyleyip benim tarafımı işaret edişini. Ben yaklaştıktan sonra diğeri kafasını salladı -Yok canım o değil, der gibi -. O da geri döndü. Gel de çık işin içinden. bu olay da bir defaya mahsus değil üstelik.

Bana bir şey olmaz deyip içtikten sonra, yaptıklarını ertesi gün facebook'tan öğrenmek.
Başına gelen arkadaş, sarhoşluk konusundaki tüm tabularımı yıktığı için ona teşekkürü bir borç bilirim.

Pisuvarda işini görürken başka birinin o kadar boş yer varken hemen yanındaki pisuvarı seçmesi.
Niye ki şimdi?

Birinin elini sıktıktan sonra, onu burnunu karıştırırken / poposunu kaşırken gördüğün an.
Müsaadenizle ben lavaböya kadar gidiyorum. Bir şey isteyen?

15 Şubat 2011 Salı

Geber Sevgilim

Oldum olası bazı aşk filmlerini daha çok sevmişimdir. Sevgililerden birinin ölümcül bir hastalığa yakalanıp öldüğü filmler. Yıllardır sevgilisiz geçirdiğim 14 Şubatlardan olsa gerek, çiftlere garezim var galiba. Geçen sevgililer günü de farklı olmadı. Acaba kumrulara olan nefretimin kaynağı da çift olarak anılmaları mı? Çocukluğuma inmeyeyim çok gerilerde kaldı. Orada burada gezişen, sevişen, öpüşen çift görmeye dayanamıyorum, bulantı yapıyor. Çift görme sendromu astigmat olarak da bilinir. Ama onun bununla alâkası yok.

Sendrom kendini şöyle gösterir: Dışarı çıkarken her şey mutlu başlamıştır. Evden çıktıktıktan 15 dakika sonra bozulacak krem 7/24le yapılmış saçlarınla dışarı çıkarsın. Kulağında şen bi şarkı. Tıngır mıngır yürüyorsundur. Sonra... Dank! Çift! Böyle bir el elelik bir sarmaşlık bi dolaşlık. Kızın büzülmüş dudakları, tutuşagelmiş eller ve mana(?) dolu bakışmalar... Aman bunlar da sevgili mi canım! 2 haftada biter bunların işi! Millete hava attıklarını sanıyorlar işte! Heh! Ne kadar banal... Duruma sinir olursun çünkü yalnızsın. Çift silueti bu andan itibaren tiksinti vermeye başlar. Mide bulantısı yapar.

Sonra kendini düşünmeye başlarsın. Bir garip kalp sızısıyla birlikte miden yanar. Keşke sabah sucuklu yumurta yemeseydim diye düşünürsün. Benim niye sevgilim yok dersin. Sonra ben onlarınki gibi bir şey istemiyorum ki dersin. Sende yok diye milletin aşkına dil uzatırsın na bele :P bu da daha kötü hissetmene sebep olur. Eskilerin varsa onları bi geçirirsin aklından. İz bırakanlar unutulmaz. Bir acaba geçer içinden. Sonra yanında biri varsa söylenmeye başlarsın: Bunlar niye böyle, ben niye yalnızım, gerçek aşk var mı, bulunması neden zor, aşka inanmıyorum abi, aşksız yaşayamam abi etsetra, vesaire, bla, bla. (arkadaşın sana ne kadar değerli bir insan olduğun konusunda zırvalar -aman sana kız/herif mi yok gibisinden-)

Hal böyle iken, tadında bir aşk yaşamak oldukça kolaydır aslında. Gidici sevgili bulacaksın. Çiftlerden birinin öldüğü filmleri ondan seviyorum. "Ya Sonra?" diye düşünmüyorsun bir kere. Her şey de tadında bitiyor. Tutan, tutmayan filmlere bakın. Aslında çoğunda aynı yol farklı manzaralarla gezilir. Sevgilin gidici olmasa da işin içine dram girmeden olmuyor çünkü. O kız niye büzzük dudaklarla bakıyordu oğlana sanki? Öyle daha güzel göründüğü için mi? Hayır! Dramatik görünmeye çalışıyor kız.

Aşkta dramanın, kolada firmanın formülünü açıklıyorum. Gerçek hayat, film, kitap fark etmez, uygulayın sevgiliniz size köle olmazsa ne olayım? Ne olayım? Shakira'nın 1 sene içinde sevgilisi olayım.

1. Aralarında fark olan potansiyel bir çift seçilir.

Zengin / fakir (bir sürü türk filmi)
Hasta / sağlıklı
sosyal / asosyal
yaşı büyük / yaşı küçük
vampir / kurt / insan / büyücü ...

2. En olmadık zamanda ve en olmadık yerlerde birlikte zaman geçirmeye başlarlar. Biyokimya devreye girer ve çiftin birlikte geçirdiği zaman onlara aşk ve meşk olarak geri döner.

3. Tamam, birlikte oldular derken, dramatik bir olayla ayrı dünyaların insanları olduklarını hatırlarlar. Ya da biri ölümcül bir kaza geçirir. Bu da diğerine, onu kaybetmenin ne demek olduğunu sezdirir ve daha derin bir aşk başlar.

4. Bir sevgili diğerinin hayatında/kendisinde bir şeyleri değiştirir. Artık o sıradan bir birliktelik değildir. Ne demişlerdi: Rasgeldiğimiz onca kişi ve hayat arasında sadece birkaçı bize gerçekten dokunur.

5. Sonunda sevgililerden biri ölür ve sonsuza dek huzur içinde yatarlar. Güle güle sevgi kelebeği.

25 Aralık 2010 Cumartesi

Kader / Kurgu




 VS.






Bazı hayatlar film gibidir. Bazıları değildir. Kiminin hayatını anlatsan roman olur. Aslında kimin hayatını anlatsan roman olabilir. Neyi nasıl anlattığına bakar, neyi ön plana çıkarıp neyi göz ardı ettiğine ya da. Bir insanın hayatını anlatmaya başladığınızda her anı yazamazsınız. O hayattan belli parçalar seçmeniz gerekir, bir insanın doğumu güzel bir şeydir ama ondan sonra ortalama 1-2 sene salak saçma bir şeylerle geçer o yüzden o kısımları atlayabilirsiniz. Karakteriniz 1 yaşında yürümeye ve bela çıkartmaya başlamışsa bunları yazabilirsiniz. Yazdığınızda o kişiyi bebekliğinden tanımayan biri onu 1 yaşında tanır ve o yürümeyi, konuşmayı vs. öğrendiği 1 yıl filmin ilk saniyesinden veya kitabın ilk cümlesinden itibaren göz ardı edilir.

Diyelim ki karakter sizin karakteriniz değil. İzlediğiniz bütün o filmleri, okuduğunuz bütün o kitapları hatırlayın, bazı şeyler nasıl da tam olması gerektiği anda olur. Karakterin en çok ihtiyacı olan anda bir umut ışığı beliriverir. Hiç umut yoksa bu size bazen öylesine belli edilir ki o karakter için üzülürsünüz hatta ağlarsınız.

Peki, gerçek hayatta kader dediğimiz şey kurguya benzer midir? Şimdi de kendinizi düşünün, bir şeylere en çok ihtiyacınız olduğu zamanları ya da bir karar verme eşiğinde olduğunuz anları... Filmdeki gibi değil, doğru mu? ( Filmdeki gibiyse çok ballısınız demektir. Değerini bilin.) Neden böyledir? Sonuna kadar hak ettiğiniz şeyler neden her zaman sizi bulmaz? Çünkü hayat kurgulanmamıştır. Kader dediğimiz şey kurgu değildir. Müslümiyette de (Böyle yazılmadığını biliyorum sivrilik etme) başımıza kakarak söyledikleri şey de budur zaten. Yaptığımız şeyler, başımıza gelenler, aldığımız kararlar önceden belli değildir. (Tanrı olacakları bilir meselesine girmiyorum girmek isteyen varsa çıkışta gelsin.)

Rocky çalışmaya başlar o tanıdık müzik çalar. Birkaç dakika mikrodalgada ısıtır gibi adamımız büyük dövüşe hazırlanıverir. Bring It On'da (İzledim evet ne var?), Hellcats'de (dizi) yeni koreografiler ufak bir takım çalışmasıyla ortayaçıkverir. Daniel, Karate Kid'de arkasına o müthiş manzarayı alır bir o ayak bir bu ayak 1.5 saat kadar sürede şampiyon olur (oluyodu dimi?). Gördüğünüz gibi hayatın zorlukları kurguların size sunuluş biçimine göre basitleşmiştir veya süslenmiştir. Gerçek hayatta aldığınız bir şeye çalışma/başlama kararı, beraberinde çok zorlu, bol engelli, bol başarısızlıklı bir kader çizer. Bunu ancak gerçekten bir işi yapmaya kalkıştığınızda anlarsınız. Bu hiç de fon müzikli hazırlık/çalışma sahnelerine benzemez. Bitirdiğinizde kimi zaman yorgun kimi zaman mutlu kimi zaman... anladın işte. Filmler, meşakkatin zorluğu yerine işi bitirdiğinizdeki hislere odaklanır.

Bazen hayatlarımızın film gibi olmasını isteriz ya, bu hayallerin gerçeğe en uzak olanlarındandır. Çünkü hayat, o karar anlarındaki belirsizlikleriyle, olmasını beklediğiniz şeylerin olmamasıyla (kısaca adaletsizliğiyle) bir anlam kazanıyor. Daha güzel oluyor demiyorum. Bir Çin atasözü der ki kusurlardır bir şeyi eşsiz kılan. Çoğu zaman yaratılan karakterler mükemmeldir. Karakter dışı bir harekette bulunmazlar. Gerçek hayat uyarlamalarını dışarıda tutabiliriz ama bana sorarsanız onlarda da karakter, tam bir gerçek insan profili çizemez: öne çıkacak parçalar ve bu tür kurgusal seçimler karakterin sınırlarını belirler. Biz birer insan olarak filmler ya da kitaptaki karakterler gibi mükemmel değiliz. Bazen söylediklerimize ya da yaptıklarımıza kendimiz bile şaşırmıyor muyuz?

Elimizde olmayan birçok şey var evet. Belki hep kahpelemeye alışmış olduğumuz kader budur (Sözüm meclisten ve sanat camiasından dışarı -resmi koyduk geyik olsun diye, sora başımıza bela olmasın-). Elimizde olan şeylerle, kaderimizden hoşumuza gidecek bir kurgu çıkarmaksa seçimlerinize ve hayata bakış açınıza kalıyor. Ne olduğun her zaman ne yaptığın değildir ama ne yaptığın ne olduğunu belirler. Bence bunun seçiminin bizim elimize verilmesi insanlara verilmiş en önemli hediyedir. Düşünsenize bir kurgunun kahramanı olsaydık sadece birilerinin düşündüğü kadar var olacaktık ve birilerinin istediği gibi davranacaktık. Kaderin kusurları ve özgür irade bir araya geldi mi işte o zaman insan kendisinden başka bir şey olmadığı halde tüm sıradanlığıyla benzersiz bir şey oluyor.